Junior Blossoms, 2012, schets

Niet thuis / wel thuis

Dat er iemand was waarmee hij wel eens zoende, had hij al eens
verteld. Vrienden vertel je alles, vrienden hebben geen geheimen.
Men vond het fijn voor me (logen ze allemaal). Ondertussen hielden
ze hem stevig in de houdgreep. Nieuwe liefdes maken oude vriend-
schappen vaak stuk. Neem haar eens mee, riepen ze in koor.
Dat vond hij een goed idee. Iedereen kon dan zien dat hij een andere
weg was ingeslagen. Het andere leven, zijn eigen leven, beviel hem
meer dan prima.
De dag brak aandachtig aan. Hij zou haar ophalen om het haar ge-
makkelijker te maken. Onderweg kocht hij een boeketje bloemen.
Het waren mooie, frisse jonge lentebloemen, dat zou haar lichter
maken.
Nadat hij een kwartier tevergeefs aan haar deur had staan bellen,
besloot hij toch maar de huissleutel, die sinds een tijdje aan zijn bos
hing, te gebruiken. Voorzichtig roepend ging hij naar binnen.
In bad lag ze, haar polsen doorgesneden.
Naast haar bad, op het statief, de draaiende videocamera. Hier was
over nagedacht! Het stond er allemaal keurig op, voorzien van een
keurige titel: Mijn bloed voor je vrienden.
Op de valreep had ze toch nog een werk voltooid.

Inwendige kop, 2013, boek 111, pagina 32

Andere stem

Mijn beste lezer valt. Je moet op je hoede zijn tegenwoordig. Als je
je kop er niet bij hebt valt hij er zomaar af. Dat komt door je tegen-
stem, die is vaak onwillig en werkt graag dwars.
In de hi-ha wereld val je zo herhaaldelijk en ongenadig dat je rustig
kunt zeggen dat het chronisch is. Je kunt zelfs beroepsvaller worden.
Verkeerde stunten brengen je op dat terrein en aldus gevloerd is niet
doodleuk. Dat voelt als een rotsmak over een stuk zeep.
Wij vliegen meestal door de tijd en merken niets. Het heeft niets met
lef te maken, dat is gewoon een kwestie van mazzel hebben. En dat
is maar goed ook. Je moet je verstand niet constant belasten, dan
kan je niet genoeg vrij vliegen. Je moet vertrouwen op je vertrouwen,
je hoeft niet iets te overwinnen. Als je jezelf uitlevert heb je niet direct
je ziel verkocht aan de duivel. Met mooie praatjes redt je het ook niet.
Dan komen de verleidingen veel te gemakkelijk om de hoek kijken of
er iets van hun gading is.
Het gezonde verstand regelt alles wel. Zij houden niet van wartaal. Zij
tikken alle gekheid weg met een stokje. Het lijkt wat op tovenarij.
Taal mag niet onberoerd zijn. Taal is nooit koud in wezen, taal is vitaal.
Met kleine schokjes laat de wereld weten dat zij kleine opdonders krijgt
van taal. Nu even niet wankelen, maar strelen en duwen. Je knikkende
knietjes houden zich daarbij aandachtig in.

Monument voor muze en schilder, 2013, schets

Lief lof

roos tussen de rozen
ik wil je niet plukken
bloem tussen de bloemen
lief tussen de liefjes
maar
ik ben geboren in je tuin
in een rozenbed
met jasmijn als kussen

ik roofde je leven
je gaf mij je leven
muze met je golvend haar
lief tussen de liefjes
maar
je bent je gedachten vergeten
ze drijven in het water
je boezemdauw zweet parels

kom dicht tegen me aan
laat de nachtegaal zingen
laten wij ons wassen
in versmolten liefde
want
mijn hart zoekt je hart
in nachten gemaakt voor liefde
omhels je geen ander
maar jezelf

I told you so, 2013, boek 11m pagina 14

Opgelet

Je hoort ze van ver.
Op iedere plek waar jij en ik zouden gaan staan, zijn ze luid aanwezig:
de beterweters, die de ogen nooit neer slaan. Zij staan niets af aan
anderen. Zij hebben geen maatjes. Zij verkiezen zichzelf boven alle
anderen. Zij hebben groot gezag (denken ze).
Naast de hoge witte wetten staan hun rijzige paleizen waar verbaal
geweld regeert. Het geweld plezier kijkt in de spiegel en ziet een po-
tige pijnbank. Hier danst de ziel niet, hier vliegt alleen de tijd.
Vanachter mijn vitrage zie ik een vingertje heffen. Ik zucht. Aan elke
voet sleept een loden bol. Dit schiet niet op. Wat wil die witte wet
eigenlijk zeggen? Mijn hart steekt, ik wil weg. Deze mensen met het
vingertje willen mijn hart. Als ik nu ontbrand ben ik misschien even
onzichtbaar geworden. Mijn ontsnappingskans! Terwijl ik in die ge-
spleten stemming verder kijk besef ik dat  hun gebaren maar door
weinigen worden gewaardeerd. Gelukkig!
Plotseling valt het beeld uit en lijkt het constant middernacht.
Wat is dit voor ellende?
Het is misschien een groot geluk dat ik nu niet hoefde te werken.
Ik herinner me een beeld uit mijn geheugen, dat is al genoeg om
verder te kunnen. Ik hoor een prettig, knus geluid van een oude, leren
fauteuil. Het geluid wordt prettig gedempt door een hoogpolig kleed.
Ik adem veilig door. Geniet zelfs.
Toch mooi dat het aardedonker is.

Scherffiguur, 2013, schets, A4

Scherts/scherf

Het begon allemaal in de slaapkamer. Daar kan ik goed nadenken.
Mijn slaapkamer is ook mijn muziekkamer. Daar wonen al mijn ikken.
De slaapkamer is een labo voor micromuziek van deze eeuw.
Ooit maakte ik van mijn slaapkamer mijn werkkamer. Eerst in het
hoofd, later in het echt. Muziek en slapen gaat goed samen. Ik heb
de wanden geluiddicht gemaakt. Wat ik daar doe gaat de buren niets
aan. Laten zij vooral gaan gissen en mogelijkheden bedenken.
Mijn kamer is dus gemixt en goed voor alles. Alle mogelijke oplos-
singen wonen daar. Ik maak graag mijn eigen visie.
Tenslotte eindigt alles zoals het begint. Steeds opnieuw de kleine
dood. Ik vind mijn grote ziekte in de realiteit. Het liefst geef ik
mijn muzikanten een groot spraakgebrek. Achteruit praten is er eentje van.
Bij het terugspoelen kan je dan alles verstaan, al is het vreemd van
klemtoon. De charme zit vaak in de lichamelijke hapering.
Zo liet ik een keer een man voortduren niezen of snurken en noemde
het destructie. Hij ging er bijna aan kapot.
Ik houd van de kracht van melancholie, doe daar een opgelapte per-
fectie overheen. Dat werkt.
Nu nog een bekeken kus op het eind, zodat de zon spontaan gaat
schijnen! (ook nu!)

Winterzon, 2013, schets, A4

Laat in de middag

is verlatenheid een
onaangedane spiegel?

het zeldzame
dat me gebeurt
is langzaam
onopgemerkt
duurt uitgedoofd
ziehier een man
als een ieder
met zijn wolven honger
strijkt hij langs zijn lichaam
de liefde nomade
wordt wakker
als de zon ondergaat
een miezerige boot
drijft wellustig
op het soppige water
vermoeide schaduwen
in stoffig licht
zoeken laatste warmte

nu nog ronddolen
in eigen verwarring