You Me Bed Now, 2013, computertekening

Avondstemming

grenzeloos is het ogenblik
een water vol hartslag
bestrooit onwetend de zee

als de mond stopt
verschrikken alle vogels
het rood kijkt nog even na

oneindig kleurt de horizon
dag op dag op dag op dag

Ooit opgeschreven, ooit bedacht. En nu weet ik helemaal niet meer
het hoe en het waarom. De tijd beleeft alles tijdelijk. De tijd wist.
Als alles onecht geworden is, hoe zit het dan met de zee?
Is al dat water wel water of is het de vloeibare adem van de aarde,
vol meedogenloosheid en besef van vergeefsheid?
Zoals met alles is het begrip zee ook aangeleerd: zie je de zee, dan
denk je DE ZEE!
En daarna zie je pas de bezopen strandkleding en de onbeholpen
schreeuwende zwemmers……..
Het geluid van de zee geeft eerst de grote troost en daarna het
mensenleven weer terug.
De lucht blijft hangen boven de horizon.
De zee is waar. Werkelijk waar. En groot. Onwerkelijk groot.
Net als het bed. HET BED.

Wereldman, 2013, computertekening

Boekenboodschap

Ik weet het. Ik heb het boek Psychologie van het Zand nooit uit
gelezen. Ik was vastberaden van plan het begin tot eind lezend
door te brengen, maar zag onderweg te veel zijpaden die ik in
kon slaan, negeerde daarbij ook nog eens de richtingaanwijzers
net iets te vaak en begon zelf te schrijven, omdat ik toch achter
het bureau zat.
Het boek wilde mij niet en ging teleurgesteld dicht.
Maar is dat zo erg?
Verdient een boek helemaal uitgelezen te worden? Altijd?
Ik vind van niet. Lees realistisch.
Als liefhebber van woorden krab ik graag aan de bast van citaten,
cursiveringen, aanhalingstekens en vreemde talen.
In alle stilte.
Woorden lenen en ze ergens anders neerzetten, dat is pas daad-
kracht.
Teut teut teut. Zat zat zat.
Soms kan iets ineens ook ronduit bezopen uit de hoek komen.
Neem nou zo’n zin als:
Zoete stroop verzoet roet aangenaam.
Dat kan je toch niet serieus nemen! Ik vind het meer onaangenaam.
En waar moet dit dan over gaan? Over het pappen en nat houden
van gastarbeiders? Of is het een verkeerd onthouden of begrepen
tekst uit een oud sinterklaasliedje?
Het komt vast uit de koker van een betweterige rechts-conservatieve
Nederlander, die ineens op televisie is en niet weet wat hij zegt.
Toet toet toet.

Groen landschap, 2013, computertekening

Ochtendgroen

Hij bekeek het van een afstand. Voor de derde keer.
Probeerde de lagen af te pellen. Deze keer bleef alles pril
groen, een mooie lentemist.
Daarna nam de zon het over. Plotseling. Het was nu genoeg
geweest, van het voorafgaande bleef niets over: het was een
korte overweldiging. Kennis verliest het altijd van ervaring.
Zonlicht maakt alles weer alledaags.

Hij deed het nog eens. Tegen de avond met half dichtgeknepen
ogen turen in het landschap.
Het avondlicht hing stil. Alleen aan de grens van de stad trilde het.
En dan die geur! Overheerlijke muf groeigras met groenwitte zweem!
Op het lentelicht is het mooi reizen.

De afstand verdween weer in de mist.
Toen was het mooi geweest.

Blue and grey, 2013, computertekening

Grijze notities

Grijs.
Hij is grijs.
Maar verder verraadt niets zijn leeftijd. Op zijn gemak zit hij in een
comfortabele stoel, lees fauteuil, T-shirt, jeans om het lijf. Gympen.
Grijs.
Zelfs het grijs in zijn haar, tot en met de stoppelbaard, maakt een
gestileerde indruk, alsof het geverfd is. Niets ouderdom. Een ander
voelt zich oud bij hem.
Het gaat hem goed. Hij is fit. Puur uit levensvreugd reist hij de hele
wereld af.
Grijs.
Welke kleur is dat ook al weer?

Hij heeft medelijden met de tijd. De tijd die altijd zo chronologisch wil
zijn, en opzettelijk anekdotisch. Nooit wordt er in de tijd gesneden
uit angst voor rode draad verlies.
Liever voel ik de schok van de liefde, het andere, het tijdloze.
De tijd moet als een mooie appel zijn. Je moet die alle kleuren appel
ruiken, eten en uitpoepen.
Doffe appels blijven achter, rotten weg.

In een stilte was stevige mist. Water bleef smerig drijven. Ver weg
zwom een zwaan voorbij.
Een wandelaar stond aan de kade, kraag omhoog, hoed diep op.
Er dreef iets wits voorbij; toen hij beter keek was het een tekening.
Een niemendalletje, met viltstift gemaakt. Een levenloos verzopen werk
in troebel water.
Een papperig dobberwerk met zwarte strepen.
Nat ziet een werk er altijd goed uit, wist hij boos en liep verder.
Hij werkte hard, misschien wel te hard.

Stadstuin in de nacht, 2013, computertekening

Richting ooit

In de stad heerste een gloeiende hitte. Snikheet, achter dikke
muren en gesloten luiken. Gevoelens werden niet bedrogen.
De stad leefde, al was het mijn herinnering. Ik rook de geur die
in de oeroude heiligdommen hangt.
Ik hoor nog de geluiden uit die tijd dat ik daar was, met de piep-
kleine oren van een nijlpaard. Af en toe was ik een ezel die zijn
gebit bloot lachte. Een gevleugelde paard vloog vaak voorbij.
Kriskras omzwervingen.
Keurig aangeharkte paden. Beboste tuinen. Gehekt gebied. Groot
geluk is altijd tijdloos.
Ik was vaak op plekken waar huizen hadden gestaan – schreef
ik in mijn dagboek – nu zijn het lege plekken, verlaten door het volk.
Ineens wilde ik mijn zondagse kleren aandoen.

Ik keek weer naar buiten.
De lage lampjes gaven de kleine ruimte iets spookachtigs. Het leek
nog het meest op een soort samenzwering.
Stil fluisterlicht.
Men mocht overal gaan zitten, men mocht overal aan zitten.
Stoelen ontbraken. Tafeltjes waren overbodig. Er heerste grote
meubelmoeheid.
Uit een hoek kwamen murmelzinnen. Groeigeneuzel uit de grond.
Af en toe, je wist nooit precies wanneer, klonk er een mooie poëti-
sche zin over het magere menselijke bestaan, dus over relaties,
over wel of niet seks, over geld, dus over de onmacht om te leven.
Taaie tobberij.
Tot slot werd er gul alcohol uitgedeeld. Tegen de stadse pijn.
Bitterbrij.