Notitie

Hondenweer, 2016, computertekening

x-2016_hondenweer_ct

Schimmig

Aan de oppervlakte van mijn herinnering drijft iets van de gouden
glans, die op het water ligt wanneer de laatste zonnestralen erop
schijnen. Ik zie mij als het meer dat ik heb bedacht en wat ik in
dat meer zie ben ik zelf. Ik weet niet hoe ik dat beeld of symbool
moet uitleggen. Wel weet ik dat het ergens met mijn grootvader,
moeders kant, te maken heeft. Dat voel ik zo.
Misschien hoort het denken van zoiets wel bij de kwalijke dingen
van het denken.
Wie met zijn verstand denkt is verstrooid, wie met zijn
gevoel denkt slaapt, wie met zijn wil denkt is dood, las ik een keer.
Ik denk alleen met mijn verbeelding, dus dat zit vast goed.
Hoewel mijn grootvader in hetzelfde jaar stierf dat ik werd geboren,
heb ik toch een beeld van hem. Hij komt regelmatig rondspoken,
meestal zie ik alleen zijn kale hoofd. Dat zal ook wel met dat denken
te maken hebben. Heel enkel is hij slechts een schimmige schaduw of
een donkerbruine weerkaatsing in het water waaruit algen opstijgen.
Als ik dan stil sta en kijk, gaat het water als vanzelf rimpelen en omdat
ik dan ga nadenken trekt de zon zich snel terug.
Zo gaat dat.
De natuur heeft zo zijn eigen eigenaardigheden.
Van alles wat gezegd of gezien wordt, blijft slechts de donkere nacht
over, vol van de dode glans van de meren in een kale, vloeiende, natte
en sinistere vlakte zonder wilde eenden.
Dit heb ik zo beschreven, maar niet gezegd, op 23 januari 2011.
Ik kwam het weer tegen.
Het regent nu. Het is hondenweer.

4 reacties op “Notitie

  1. Ook bij mij spookt de man, die ik alleen ken als idealistische held uit de sages van grootmoeke. Door mij aangevuld met een vermoeden van onverdraagzaamheid, starheid, geslotenheid, etcetera.
    Ik heb kort geleden een fietstocht over de Veluwe beschreven van Menno, Willemke en Antje.
    Die laatste heb ik voor de gelegenheid schuchter voor de vrouwenliefde laten kiezen.
    In mijn kop zit grootvader vlak naast Lenin.
    Rare bekabeling, waar freudianen en surrealisten wel raad mee weten.
    Mooi hè, taal: je kan van alles laten gebeuren.

  2. we leven in taal…
    of de taal gaat aan de haal met het leven.
    als het maar levende taal is!
    zo kan het leven altijd vertaald worden.
    we doen ons best en genieten!
    J.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *