{"id":5895,"date":"2016-04-28T08:08:16","date_gmt":"2016-04-28T07:08:16","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=5895"},"modified":"2016-04-28T18:38:06","modified_gmt":"2016-04-28T17:38:06","slug":"verleden-6","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=5895","title":{"rendered":"Verleden"},"content":{"rendered":"

Vanaf morgen heeft alles zin<\/strong><\/em>, 1997, tekening, 80 x 65 cm<\/p>\n

\"1997_Vanaf<\/a><\/p>\n

Toen is geweest<\/strong><\/p>\n

Halverwege leg ik het gesprek stil. Ik heb er schoon genoeg van,
\nwaarom moet hij zijn hart altijd zo luchten ? En bij mij?
\nFel zeg ik: Waarom altijd zo autobiografisch?
\nWe zitten toch allemaal ergens in dezelfde shit?
\nHij pruttelt nog wat na, iedereen maakt toch gebruik van zijn leven?
\nWaarom mag het niet over jezelf gaan?
\nKan ik het helpen dat ik zoveel beleef?
\nWe stonden mijlenver tegenover elkaar blijkbaar.
\nNou ja, ik deed misschien ook wel wat overdreven en waarschijnlijk
\nwas ook niet alles echt voor hem bedoeld, maar al dat gezeur en
\ngestamel over toen en toen en ik en ik was ik zat. Dus benadrukte
\nik nogmaals dat hij nogal in hoofdletters sprak.
\nJe bent overspannen, liet hij weten.
\nEn dat was waar. Van schrik tik ik nogal hard met mijn aansteker
\nop de houten tafel. Over irritaties gesproken! Ik zag zijn strakke
\nblik en hield er snel mee op. Van mijn moeder wist ik nog dat
\ndodende blikken een waarschuwing vooraf zijn.<\/p>\n

Over doden, de mensen die er niet meer zijn, kun je blijven praten,
\nvulde ik aan, die hebben geen weerwoord meer en dus zijn ze on-
\ngevaarlijk, ze zwijgen eeuwig.
\nDaarna vielen we meer samen. Vroeger was toen<\/em> is zo\u2019n mooi begrip.
\nHet haalt de stilte in huis.
\nHij haalde spontaan een frase uit een mooi gedicht aan:<\/p>\n

je sterft gewoon, sprak ze<\/span>
\nuit de binnentuin kwam ze<\/span>
\nop stamelvoeten<\/span>
\ndie nacht was de wind<\/span>
\nniet in de oleanders<\/span><\/p>\n

de rest was hij vergeten net als de naam van de dichteres.
\nHet verleden wordt steeds leger, het vergeten vergroot.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vanaf morgen heeft alles zin, 1997, tekening, 80 x 65 cm Toen is geweest Halverwege leg ik het gesprek stil. Ik heb er schoon genoeg van, waarom moet hij zijn hart altijd zo luchten ? En bij mij? Fel zeg … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-5895","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-kunst"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5895","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5895"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5895\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5898,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5895\/revisions\/5898"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5895"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5895"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5895"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}