{"id":2980,"date":"2013-10-10T23:01:29","date_gmt":"2013-10-10T22:01:29","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=2980"},"modified":"2013-10-10T23:01:29","modified_gmt":"2013-10-10T22:01:29","slug":"naamloos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=2980","title":{"rendered":"Naamloos"},"content":{"rendered":"

Territorium<\/strong><\/em>, 2001, bewerkte foto<\/span><\/p>\n

\"2001_territorium_bf\"<\/a><\/p>\n

Vrije wandeling<\/strong><\/p>\n

Een naamloze verteller had last van een stil oog en moest naar de
\ndokter. Die schreef hem lange kunstwandelingen voor. Hij moest
\niedere keer net zo lang lopen tot hij de wandelaar in hem onder de
\nduim had gekregen.
\nVol goede moed begon de verteller aan deze opdracht.
\nEchter, het enige wat hij onderweg zag was de lege buitenwereld.
\nHet werkelijke landschap was omlijst door een kleurloos stuk lucht.
\nAlle twijfel zat in een slordige aangebrachte blinde vlek. Hij zag nog
\nsteeds niets tot zijn grote spijt.
\nTerwijl hij zo diep liep werd het hem duidelijk: je kunt een ander niet
\nduidelijk maken wie je bent of wat je ziet. Je blijft een eigenaardige,
\nbinnenvallende vreemdeling, die zichzelf vrijwillig bezet. Vice versa.
\nDe verteller was nu eenmaal iemand die intens gesteld was op zijn
\nstrikt persoonlijke levenssfeer en het scheiden van alle ruimtes in de
\nopenbaarheid.
\nNiemand kende hem zo echt als hijzelf.
\nHet was gewoon niet uit te leggen.
\nToen hij dat zeker wist zag hij de wereld anders. Niets leek op het
\ngeziene. Gewone dingen werden vreemder dan ooit, wat op zichzelf
\nweer prachtig was. Hij werd er verslaafd aan.<\/p>\n

Later, als negentigjarige en bedlegerig, wist hij dat alle wetenschap
\nvia zijn dakraam naar binnenkwam. Daarbij betastte hij regelmatig
\nzijn onbetrouwbare geheugen. Voelde zich hoe dan ook een groot
\ngenie in eigen huis en bed.
\nEr was veel kunst in huis. Logisch.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Territorium, 2001, bewerkte foto Vrije wandeling Een naamloze verteller had last van een stil oog en moest naar de dokter. Die schreef hem lange kunstwandelingen voor. Hij moest iedere keer net zo lang lopen tot hij de wandelaar in hem … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-2980","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bewerkte-fotos"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2980","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2980"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2980\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2982,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2980\/revisions\/2982"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2980"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2980"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2980"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}