{"id":1711,"date":"2012-11-23T00:29:34","date_gmt":"2012-11-22T23:29:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=1711"},"modified":"2012-11-25T14:13:23","modified_gmt":"2012-11-25T13:13:23","slug":"echo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/?p=1711","title":{"rendered":"Echo"},"content":{"rendered":"

Hertje<\/strong><\/em>, 2012, computertekening<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

De slaapkamer<\/strong><\/p>\n

Ik spreek als een man. Ik zing als een manlijk kind.
\nIn mijn gedichten knor en slaap ik al woonde ik nog thuis bij
\nmijn ouders.
\nIk zeg nu wel thuis, maar zo thuis voelde ik me toen niet.
\nMijn gloed was anders. Ik miste aansluiting, was snel vreemd.
\nAls je een diepe aardgeest hebt is het lastig om met schaduwen
\nin dezelfde ruimte te leven. Dan is je adem snel rood.
\nHet enige wat je kan doen als kind is je aanpassen en desnoods
\nje verbergen in fantasie. Aldus geschiedde.
\nHoe kom ik hier op?
\nDoor het hertje van Han van Meegeren, de valse kladder.
\nHet hing in de slaapkamer van mijn ouders. Ik vond het on-
\ngepast, want wij mochten geen dieren houden. Dus kletsten
\nze wat mij betreft als een steen en werd mijn zon donker.
\nMisschien was ik daarom zo wreed met de mieren, ze stierven
\neen langzame verbrandingsdood door zon en vergrootglas. Ik
\nkon er aardig van genieten in die tijd, zie hun pootjes nog
\nsteeds op mijn netvlies lang stuiptrekken. Eigen schuld!<\/p>\n

Het weinige van de werkelijkheid werd steeds minder en min-
\nder. Het verre blauwe werd opgeslokt door de einder-echo.
\nUit het verre verleden, ook wel oude tijd genoemd, zie ik ook
\nde vele vogels in de sneeuwwinter. Ik voerde ze korsten brood,
\nze vochten zich wild, de oorlog was nog niet zo lang voorbij.
\nIk keek net zolang tot dat mijn lippen bijna waren vastgevroren.
\nVan vogels word je niet gauw moe. Zij zingen het lied van het
\neeuwige leven, zij kennen alle elementen.
\nDaarna moest je weer naar binnen tussen de dorre bladeren,
\nterwijl van binnen mijn gespierde zon straalde.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Hertje, 2012, computertekening De slaapkamer Ik spreek als een man. Ik zing als een manlijk kind. In mijn gedichten knor en slaap ik al woonde ik nog thuis bij mijn ouders. Ik zeg nu wel thuis, maar zo thuis voelde … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-1711","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-computertekeningen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1711","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1711"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1711\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1739,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1711\/revisions\/1739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1711"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1711"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1711"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}