![\"\"](\"http:\/\/www.jandebruin.net\/weblog\/wp-content\/uploads\/2012\/08\/2012_OKpg-11_k.jpg\" "\\"2012_OKpg")
<\/a><\/p>\nUit de oude tijd<\/span><\/strong><\/p>\n De tijd staat op stuk, zei ik als kind, als de klok stil was blij-<\/span> Als kind bracht ik geluk. Mijn lawaai-leven was vaak raak.<\/span> Ik ben weer vijf. We zijn net verhuisd. Ik heb de indruk dat we<\/span> Ik begin ziek te worden en lig al dagen in bed.<\/span> Blafhand, 2012, boek 103, pagina 11 Uit de oude tijd De tijd staat op stuk, zei ik als kind, als de klok stil was blij- ven staan. Vergeten het gewicht op te trekken, werd er dan gezegd. Ik snapte er … Lees verder
\nven staan. Vergeten het gewicht op te trekken, werd er dan<\/span>
\ngezegd. Ik snapte er niets van, dacht dat je dan aan dat zware<\/span>
\nding moest gaan trekken om de tijd vrij te maken. De tijd<\/span>
\nmoest weer in het gewicht zitten.<\/span>
\nEn als dat dan lukte deed je puur uit vreugde een trompet-<\/span>
\ndansje. De anders zo bedrijvige stoelen hielden ineens hun<\/span>
\nstokoude poten. Ze zwegen althans, omdat het toen vroeger<\/span>
\nwas.<\/span>
\nDie stilte werd dan als volgt opgebouwd:<\/span>
\nin het begin begon de familie wat aarzelend te klappen, daar-<\/span>
\nna kwam men wat losser door extra naar lucht te happen.<\/span>
\nZuurstof is immers goed voor de mens.<\/span>
\nDe stilte ging ten slotte van zucht naar schaterlach.<\/span>
\nDe tijd had hun aangeraakt. Borst en buik golfden flink om<\/span>
\neen mooi geluid te produceren. Het lachen bleef niet meer<\/span>
\nin het overvolle hoofd steken.<\/span><\/p>\n
\nIk zette de stilte op stuk.<\/span>
\nOp zo’n mooie dag denk je aan oude zomers.<\/span>
\nOude zomers, altijd mooi weer. Aangename briesjes.<\/span>
\nZeker de mijn tijd, eind jaren veertig, begin vijftig.<\/span>
\nToen was de jeugd nog zonnig en stil, zegt men nu.<\/span>
\nIk denk dat dat niet zo is. De tijd is alleen veel sneller gewor-<\/span>
\nden, waardoor alles zich ook sneller opstapelt. Er gebeurt nu<\/span>
\nmeer in dezelfde tijd en we laten dat ook direct aan iedereen<\/span>
\nzien. We kunnen niet meer alleen zijn. Ook niet op een mooie<\/span>
\ndag als deze.<\/span>
\nDe middag is nog vroeg. De regen is opgehouden en de lucht<\/span>
\nis weer voor het eerst doorschijnend. De wolken zijn zorgeloos.<\/span>
\nEr is zelfs af en toe zon. Buitenspeelweer.<\/span><\/p>\n
\nhier nu wonen. Zo lang mijn ouders, mijn broers en zussen dat<\/span>
\ndoen, volg ik stilletjes. Dan is het goed kennelijk.<\/span>
\nEr ligt veel post op het dressoir. De brievenopener is zoek ge-<\/span>
\nraakt bij de verhuizing.<\/span>
\nDe jassen van ons gezin hangen in een soort klein hokje, aan<\/span>
\nde oude kapstok van het vorige huis. Je kunt daar mooi ver-<\/span>
\nstoppertje spelen, maar ik wil liever naar buiten, daar is meer.<\/span>
\nHet mag niet, nog niet.<\/span>
\nEerst moet ik weten waar ik woon, zegt moeder.<\/span><\/p>\n
\nGeel onder het ooglid, zei de vreemde dokter, ik zie het al\u2026.<\/span>
\nHet drankje wat ik daarna krijg smaakte vies, bitter. Mijn<\/span>
\nnaam staat op het etiket van het flesje geschreven wordt<\/span>
\nverteld. Ik tuur aandachtig, geloof het niet. Als het echt voor<\/span>
\nmij was\u00a0 dan zou het lekkerder moeten zijn.<\/span>
\nIk heb geelzucht. Ziek zijn is knus. Rustig. Je krijgt aandacht.<\/span>
\nMijn bed staat aan de tuinkant. Ik hoor de vogels groeten. Ze<\/span>
\nkennen me nu al, ik gaf ze kruimels.<\/span>
\n’s Nachts droom ik over het oude huis, waar nu mijn groot-<\/span>
\nmoeder met mijn oom en tante woont.<\/span>
\nWe hebben geruild \u2013 zei mijn vader, maar waarom bleef ik<\/span>
\ndan niet in het oude huis?<\/span>
\nIk wil terug.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"